NAJCZĘSTSZE PYTANIA

1. STERYLIZOWAĆ CZY NIE?


Oczywiście decyzja należy do właściciela, który wie, czy chce w przyszłości powiększać swą zwierzęcą rodzinę czy nie.
Jedno jest pewne: jeśli nie planuje takiej „przygody” i jest osobą świadomą, odpowiedzialną to odpowiedź brzmi: TAK.
Dlaczego? Poniżej przedstawiamy kilka faktów, które powinny pomóc w podjęciu decyzji:
- Chociaż małe zwierzaki są urocze, to nie starcza dla nich domów. Połowa wszystkich urodzonych każdego roku psów/kotów zostaje zabitych lub umiera w schroniskach, na ulicach, w laboratoriach
- Wysterylizowane samce kotów żyją średnio o 2 lata dłużej niż nie poddane temu zbiegowi. Zachorowalność na pewne typy nowotworów złośliwych i podatność na infekcje spada u kotów i psów o 90%
- Sukom nie zagraża ropomacicze, zmniejsza się ryzyko powstania guzów nowotworowych w obrębie sutków
- Osobowość psa lub kota zmienia się na lepsze, tzn. nie są skłonne do włóczęgi (co zwiększa bezpieczeństwo zwierząt), wiążą się silniej ze swoimi opiekunami i mają mniej kłopotliwych nawyków jak np. wdawanie się w bójki i znaczenie moczem. U suk nie występują ciąże urojone
- Sterylizacja jest rozwiązaniem humanitarnym. Strasznym postępowaniem jest zabijanie lub wyrzucanie bezbronnych stworzeń, których giną miliony całego roku
- Zabiegi sterylizacji są w tzw. grupie małego ryzyka. Polegają na usunięciu fragmentów układu płciowego i mogą być dokonywane już na kilkunastomiesięcznych zwierzętach. Powrót do normalnego funkcjonowania następuje już po kilku dniach. Zgony zdarzają się rzadko, najczęściej są spowodowane innymi chorobami, np. układu krążenia.


2. SZCZEPIĆ CZY NIE?


Jest to kontrowersyjne pytanie… Szczepienie psów, tak jak szczepienie dzieci, ma swoich zwolenników i przeciwników.
Kalendarz szczepień jest dostępny w zakładce „Ważne informacje – kalendarz szczepień”.
Wczesne zaszczepienie szczeniaka (w wieku 4-6 tygodni) w dużym stopniu zabezpiecza go przed zachorowaniem w drugim - trzecim miesiącu życia i pozwala na wcześniejsze wyprowadzanie, ale daje tylko krótkotrwałą odporność. Z tego względu szczepienia wykonane w drugim i trzecim miesiącu życia muszą być powtórzone po skończeniu przez psa trzeciego miesiąca życia.
Cykl trzykrotnego szczepienia ma na celu pełną gwarancję zabezpieczenia naszego pupila.
Inaczej ma się sprawa ze szczepieniami przeciwko wściekliźnie. Ze względu na to, że jest to choroba przenoszona na ludzi i bardzo niebezpieczna, w Polsce jest ustawowy obowiązek szczepienia psów powyżej 3-go miesiąca życia.

Ważne!

Odporność poszczepienna pojawia się dopiero po 7-14dniach od szczepienia i musi być utrwalona kolejnymi szczepieniami! Co oznacza, że zaraz po szczepieniu nasz pies ciągle jeszcze może zachorować na groźne dla życia choroby! Aby uchronić go przed tym po pierwszym szczepieniu konieczne jest zachowanie dwutygodniowego okresu kwarantanny polegającej na trzymaniu psa w domu lub wyprowadzaniu tylko na ogrodzone podwórko, gdzie nie mają dostępu inne psy. 2 tygodnie po zakończeniu cyklu szczepień można bez ograniczeń wychodzić z psem na spacery.
Szczepić można tylko psy zdrowe i odrobaczone. Jeśli u psa występuje któryś z następujących objawów: wymioty, rozwolnienie, obecność robaków w kale lub wymiocinach, kaszel, osowienie, brak apetytu - oznacza to, że pies jest chory i wymaga leczenia przez lekarza weterynarii. Pies przed i po szczepieniu powinien być dobrze odżywiany. Nie należy kąpać psa ani przed szczepieniem, ani przez 2 tygodnie po szczepieniu. Przestrzeganie tych zasad ma zapewnić psu najlepsze warunki do wytworzenia dobrej odporności. Pies z wymiotami i biegunką (spowodowanymi np. błędami żywieniowymi), przeziębiony (np. po kąpieli) lub przemęczony nie wytworzy po szczepieniu dobrej odporności.
Po szczepieniu może wystąpić u psa odczyn poszczepienny ogólny lub miejscowy.
Odczyn ogólny to osowienie, mniejszy apetyt, stan podgorączkowy (normalna temperatura u psa u psa mierzona w odbycie to 38-39 stopni Celsjusza, stan podgorączkowy to około 39,2 st. C.). Objawy te zwykle mijają po 2 dniach. Wystąpienie innych niepokojących objawów, np. obrzęku nosa i powiek, powtarzających się wymiotów i (lub) biegunki wymaga natychmiastowego skontaktowania się z lekarzem weterynarii.
Odczyn miejscowy to mały, niekiedy przez pierwsze 2 dni tkliwy, guzek w miejscu podania szczepionki. Guzek ten zwykle zanika w ciągu kilku tygodni. W przypadku bardzo małych piesków, bolesny odczyn miejscowy może dać obraz odczynu ogólnego w postaci złego samopoczucia i przeczulicy. Piesek jest wtedy obolały, zachowuje się tak, jakby każde dotknięcie sprawiało mu ból. Dobrze jest wtedy skontaktować się z lekarzem weterynarii.


3. NIE MOGĘ PORADZIĆ SOBIE Z PCHŁAMI…
JAK SKUTECZNIE ZABEZPIECZYĆ ZWIERZĘ PRZED PCHŁAMI?

Każdy właściciel psa lub kota wie, co oznacza pojawienie się pcheł… To nie tylko źródło niepokoju i dyskomfortu zwierząt i ich opiekunów.
Pchły powodują u psów 2 stany chorobowe:
- pchlicę, czyli zapchlenie psa, które prowadzi do zapchlenia mieszkania
- alergiczne pchle zapalenie skóry (apzs) objawiające się świądem, zaczerwienieniem skóry, strupami, wyłysieniem, uszkodzeniami skóry (ranami). Zmiany te są zlokalizowane głównie na grzbiecie, a szczególnie w tylnej części grzbietu, u nasady ogona. Ponieważ do wywołania apzs wystarczy, że pchła 1 raz ugryzie psa, właściciel psa często nie zauważa na psie żadnej pchły i podejrzewa u psa grzybicę lub „skazę białkową”.
Pies jest żywicielem postaci dorosłej pchły, natomiast postaci rozwojowe pcheł (jaja, larwy, czyli ruchliwe biało-czarne robaczki długości około 2-3 mm i poczwarki) przebywają w zakamarkach mieszkania, a ich cykl rozwojowy może trwać nawet wiele miesięcy.
Aby nasz pies i nasze mieszkanie były wolne od pchlich lokatorów należy zadbać o to, by pies przez cały rok był chroniony przed pchłami. Skuteczne i bezpieczne środki przeciwko pchłom, produkowane przez solidne firmy farmaceutyczne, możesz nabyć u lekarza weterynarii.
Skuteczna ochrona przeciw pasożytom przebiega w kilku etapach. Aby zapewnić kompleksową ochronę , niezwykle ważne jest, aby starannie przeprowadzić każdy etap walki.

ETAP I
Likwidacja pasożytów bytujących na skórze i sierści zwierzęcia przy użyciu szamponów p/pchłom i kleszczom likwidujacym pasożyty i zabezpieczającym przed ponowną inwazją przez dwa tygodnie po zastosowaniu. 


ETAP II
Ochrona zwierząt przed ponowną inwazją pasożytów przy pomocy środków o przedłużonym działaniu. Gwarancję długoterminowej ochrony zyskujemy stosując obroże i krople.



ETAP III
Likwidacja pasożytów w otoczeniu. Jest to najważniejszy etap w walce z pchłami, ponieważ 95 % populacji bytuje właśnie w otoczeniu zwierząt. Aby skutecznie pozbyć się niechcianych intruzów należy regularnie spryskiwać dywany, tapicerkę, legowisko zwierząt środkami biobójczymi likwidującymi wszystkie formy rozwojowe pcheł.


4. SPODZIEWAMY SIĘ DZIECKA…. CO ZROBIĆ Z KOTEM?

Od lat panuje w naszym społeczeństwie przekonanie, że kot jest największym wrogiem kobiety w ciąży, a posiadanie takiego zwierzaka stanowi ogromne niebezpieczeństwo dla dziecka. Okazuje się jednak, że koty to nie jedyni winowajcy toksoplazmozy. Łatwiej bowiem można zarazić się tą chorobą, wykonując prace w ogródku, jedząc nieumyte warzywa i niedogotowane mięso.
Każda przyszła mama na samym początku ciąży przechodzi badania przeciwciał IgG i IgM przeciw toksoplazmozie, które wykazują, czy ciężarna już chorowała i jest bezpieczna. Takie badania można wykonać jeszcze przed staraniem się o dziecko i jeśli okaże się, że kobieta nie jest uodporniona, należy zbadać kota (przecież wcale nie musi być nosicielem pierwotniaka). Raz przebyta toksoplazmoza daje trwałą odporność, dlatego kobieta, która przeszła tą chorobę, a później zaszła w ciążę nie zarazi swojego dziecka. Zazwyczaj nie mamy świadomości, że przeszliśmy toksoplazmozę, bo zarówno u dorosłych, jak i u dzieci choroba przebiega bezobjawowo albo przypomina przeziębienie. Większość osób, które więc miały w swoim życiu do czynienia z kotami jest po prostu bezpieczna.
Groźne są tylko te sytuacje, kiedy do infekcji dojdzie już w czasie ciąży. Wtedy toksoplazmoza rzeczywiście może być groźna dla płodu i powodować u dziecka wady wrodzone. W pierwszym trymestrze choroba wywołana pierwotniakiem może wywołać poronienie. Jeśli zaś zarażenie nastąpi po ok. 12. tygodniu, dziecko może urodzić się za wcześnie, z wadami neurologicznymi, uszkodzeniem wzroku, wodogłowiem czy niedowagą.
Dlatego ważne jest, aby w czasie ciąży zachować podstawowe środki ostrożności:
- przed ciążą poprosić weterynarza o zbadanie krwi kota w kierunku toksoplazmozy,
- wykonać badania serologicznne w kierunku obecności przeciwciał IgG i IgM przed ciążą, na początku ciąży, a w przypadku kobiet seronegatywnych powtórzyć je w kolejnych trymestrach ciąży,
- myć często ręce (szczególnie po kontakcie z kotem),
- myć dokładnie warzywa i owoce,
- nie jeść surowego mięsa (dlatego tatar jest zakazany w ciąży, lepiej też zrezygnować z mięsa marynowanego czy grillowanego),
- przechowywać mięso do posiłków w zamrażarce (niska temperatura zabija pierwotniaka),
- dokładnie myć deski, noże i zlew po przygotowaniu mięsnych posiłków,
- nie wykonywać prac w ogrodzie, nie przesadzać kwiatków (pierwotniak może być w ziemi),
- na czas ciąży zrezygnować z czyszczenia kociej kuwety i przekazać to zadanie innemu domownikowi,
- karmić koty suchą karmą, mięsem gotowanym, nie podawać im surowego mięsa,
- ograniczyć swobodę kota poza domem (głównym źródłem zarażenia jest polowanie na drobne gryzonie). 


Na koniec warto wspomnieć o tym, że toksoplazmozę u ciężarnych można skutecznie leczyć, a zakażenie pierwotniakiem wcale nie jest jednoznaczne z przeniesieniem zakażenia na płód.


5. MÓJ PIES STAJE SIĘ AGRESYWNY, DLACZEGO?

Z najnowszych danych wynika, że ponad 60% klientów klinik weterynaryjnych zgłaszających się z powodu zaburzeń zachowań u psów to przypadki wykazujące zachowania agresywne względem innych psów i nakierowane na człowieka.
Problem jest poważny, o bardzo różnorakim podłożu, które jest trudne do określenia. Większość przypadków dotyczy samców, które często wywołują walki z innymi psami (agresja wewnątrzgatunkowa) oraz psów, które atakują obce osoby na ulicy (agresja lękowa) lub we własnym mieszkaniu (agresja terytorialna). Agresja może uaktywniać się podczas jedzenia (agresja z posiadania), jednak najczęstszym problemem są psy, które wykazują agresję w ramach instynktu stadnego, polegającego na chęci dominacji nad ludźmi którzy mieszkają wspólnie z psem (agresja dominująca). W przypadku tej ostatniej jest predylekcja rasowa, jest charakterystyczne dla takich ras jak: cocer-spaniel samce jednobarwne rude, berneńskie psy pasterskie, rottweilery, jamniki samce i różne teriery (bullterrier, west highland terier, jack russell terier).
Trudno postawić diagnozę i ułożyć konstruktywny plan działania w przypadku, gdy mamy taki problem. Można zastosować lekkie środki uspokajające (selektywne inhibitory wchłaniania serotoniny), jednak nie daje to gwarancji na stuprocentowe efekty i powinny być stosowane w połączeniu z terapią behawioralną.
W przypadku ostrej, niekontrolowanej agresji część właścicieli decyduje się na eutanazję, jest to jednak rozwiązanie ostateczne, pokierowane zagrożeniem zdrowia czy życia….
W każdym przypadku agresji u psa należy zgłosić się na poradę do lekarza weterynarii lub behawiorysty, im wcześniej tym lepiej!!!


6. CZY KONTAKT ZWIERZĄT Z MALUCHAMI JEST BEZPIECZNY?

Od zawsze wiadomo, że kontakt dzieci ze zwierzętami pozytywnie wpływa na ich rozwój, zarówno fizyczny, jak i psychiczny. Często wykorzystuje się je w zabiegach rehabilitacyjnych osób niepełnosprawnych, np. dogoterapia czy hipoterapia.

Udowodniono również, że dzieci przebywające od pierwszych dni życia ze zwierzęciem są relatywnie mniej narażone na choroby alergiczne niż ich rówieśnicy, którzy wychowują się w domu bez zwierząt.

Jednak należy bezwzględnie przestrzegać pewnych reguł, aby ten kontakt i zabawy były bezpieczne i przynosiły radość zarówno pociechom jak i pupilom.

Należy pamiętać o zasadzie ograniczonego zaufania- zabawy i kontakt zawsze pod okiem opiekuna!!!

Trzeba również pamiętać o chorobach odzwierzęcych, którymi dzieci mogą się zarazić. Pasożyty wewnętrzne, zewnętrzne a także choroby skórne to najczęściej spotykane problemy, wiążące się często z długotrwałym i kosztownym leczeniem.

Zwierzęta domowe, mające kontakt z dziećmi powinny być regularnie odrobaczane, szczepione i kontrolowane przez lekarza weterynarii!!!


7. JAK POZBYĆ SIĘ NIEPRZYJEMNEGO ZAPACHU Z PYSKA?

Schorzenia zębów i dziąseł są bardzo częstymi problemami dotykającymi naszych pupili, niestety często niezauważone w porę przez opiekunów.
Najczęściej spotykamy się z takimi pacjentami, kiedy właściciel nie może znieść zapachu z jamy ustnej. Objawy takich schorzeń są dużo wcześniejsze, a naszą uwagę powinno zwrócić:
- żółty lub brązowy nalot na powierzchni zębów
- nadmierne ślinienie
-zaczerwienienie dziąseł
-brak apetytu bądź wybieranie miękkiego pokarmu
-wypływ ropny/ śluzowy/ krwisty z jamy ustnej
-luźno osadzone, ruszające się zęby stałe
-zmiany rozrostowe na dziąsłach
Pamiętajmy, że problemy przyzębia powodujące nieprzyjemny oddech to nie tylko defekt „kosmetyczny”, ale źródło przewlekłych infekcji całego organizmu (problemy z układem oddechowym, nawracające stany zapalne i infekcje). Chore zęby i zapalenie dziąseł powodują przewlekły ból i dyskomfort przy jedzeniu i piciu.

Jeżeli pojawi się ten problem u naszego pupila niezbędna jest wizyta w gabinecie weterynaryjnym, gdzie kamień nazębny zostanie usunięty, zostaną wypolerowane powierzchnie zębowe i wykonana ewentualna korekta kieszonek przydziąsłowych.